PARADIJS

ze kijkt naar mij
met van die grote ronde ogen
en haar haar
een beetje in de war

ze lacht zo blij
schuin omhoog
en haar armen zwaaien mee
met het geluid van de gitaar

ik denk dat ik voel
wat er speelt in haar gedachten
ook al versta ik
geen woord van wat ze zegt

ze danst in haar stoel
terwijl ze naar me lacht
en haar angst en al haar twijfels
heeft ze naast zich neergelegd

zo drijven we samen
in gedachten naar
een paradijs
waar de bloemen altijd bloeien
en we dansen in de zon
totdat de avond valt

en als we weer
naar vandaag zijn teruggevlogen
kniel ik bij haar neer
en streel haar zachtjes door het haar

ze kijkt naar mij
met van die grote ronde ogen
en haar hoofd
een beetje in de war

Tekst en muziek, PARADIJS

Kunst - Projecten - Publicaties
www.pubart.nl

Klik hier om te luisteren.

HET WARE GEZICHT

Ik zie een muur
een bord
een plaat staal.

Mijn zicht is zo beperkt. Al veel te lang.

Een drilboor
Een zaag
Een snijbrander.

Ik beuk door pleister, steen, cement
Trek door nerven, splinters, knoesten
En snij met de blauwe razende vlam

Zoals Michelangelo door geaderd Carrara marmer,
houw ik mij een weg.

En langzaam verschijnt mijn ware gezicht.

Het hangt in flarden om mijn schedel.
Bloed, snot, wondvocht, speeksel, tranen,
er druipt van alles
langs mijn gescheurde wangen.

Mos
Schimmel
Roest.

Ewout Eggink

Gedicht, HET WARE GEZICHT
juli 2011

www.viadellarte.nl
www.lpdpn.nl

SPIEGEL

Wie zijn ware gezicht zoekt mijde spiegels
Waar links en rechts hun plaats niet kennen
Waar de rechterhand doet wat de linkerhand weet

Wie zijn ware gezicht zoekt mijde spiegels
Waar de horizon in volle glorie toont
Wat we mijlenver achter ons hebben gelaten

Wie zijn ware gezicht zoekt mijde spiegels
Waar boven en onder nog wel zijn wie ze zijn
Omdat hemel en aarde onomkeerbaar zijn

Wie zijn ware gezicht zoekt mijde spiegels
Sta op, ga in alle richtingen en zie jezelf
In het gelaat van de mens die je tegemoet treedt

Niels Blomberg

Gedicht, SPIEGEL

http://waterdichter.blogspot.com

OOSTENDE nazomer 2007
(I.M. Hans Faverey (8-7-1990))

Zie ik hem daar lopen na zeventien jaar
op het strand, blote voeten, schoenen in de hand
broekspijpen op driekwart, tas aan de schouder
en aan de branding
staat een hond naar hem te kijken
verbaasd, want hij kan daar niet lopen
dat wist zelfs de hond
en de zon verborg zich
achter wolken, maar liet een baan licht
vrij op het zand
waar hij zou gaan lopen
langs aangespoelde takken en riet.

Hij liep daar in zijn scheve houding
naar het licht en naar de branding.
En een man die verderop stond
te vissen, het kind dat keek
naar zijn schelpen, de wandelaar
in de verte, de oude vrouw op de stoel
tegen het duin: zij wisten het niet.

Alleen de hond, met gespitste oren
staart omhoog, nekharen gerezen
stond te kijken hoe de man
naar hem toeliep en hij blafte niet.

Kon niet blaffen en ik kan niet
door het venster breken: ik zie hem lopen
naar de zee, naar de doodstille hond